What is wrong with me?

I doszłam do takiego momentu w życiu, że kanapka z masłem i moje ulubione spaghetti smakują tak samo. Pracuję całymi dniami, nie mam czasu na nic, chociaż tak naprawdę mam go bardzo dużo. Chcę już wrócić do domu, a jednak nie potrafiłabym nie pracować. I chyba chciałabym mieć chłopaka a jednocześnie nie potrafię sobie wyobrazić, że miałabym się teraz zakochać. I chcę już być tam, gdzie moje marzenia się spełnią ale trochę zaczynam się bać, że może to jednak nie to…

Jak mogliście zauważyć na moim blogu dużo pisałam o pozytywnym myśleniu, o tym, że bardzo cieszę się z życia i doceniam każdą chwilę. Teraz siedzę przed komputerem słuchając chillstepu i zastanawiam się co się zmieniło w ciągu kilku ostatnich dni.

Miałam bardzo dobry tydzień. Wszystko układało się po mojej myśli. Spędziłam dużo czasu z super ludźmi, świetnie się bawiłam, w pracy wszystko ok, a jednak z dnia na dzień czułam się jakby ktoś spuszczał ze mnie powietrze aż w końcu leżałam na podłodze totalnie bezsilna i pusta… 

Przeczytałam dwie książki o pozytywnym myśleniu i prawie przyciągania. Wierzę w to, że każda myśl się urzeczywistnia. W tym momencie jednak ciężko mi się uśmiechać i być miłą dla wszystkich. Wszystko stało się takie obojętne. Jedzenie bez smaku, które mimo wszystko wpycham w siebie, bo chcę, a potem siedzę z bolącym brzuchem, głową i setką negatywnych myśli. No właśnie. Te myśli, które powinny być przepełnione pozytywnymi emocjami są tak samo bez smaku i koloru jak pasztet, który ostatnio mieliśmy do degustacji w pracy. 

Irytuje mnie wszystko. Moja twarz. Pogoda. Nuda. Brak czasu. Koleżanka z pracy – każda. I nowi pracownicy. I babka, która wynajmuje mi pokój. I moja mama, która nie dzwoni. A jeszcze bardziej mnie irytuje kiedy dzwoni i chce ze mną gadać o głupotach. A najbardziej to irytuje mnie moja osoba i to moje zachowanie. Bo chciałabym być cały czas szczęśliwa i się uśmiechać i dawać ludziom radość i być przykładem, że marzenia się spełniają. 

A jednak na chwilę utknęłam w tym momencie mojego życia kiedy nie wiem czy to o czym myślę przynajmniej 15 razy dziennie od kilku miesięcy ma w ogóle sens. Czy chcę zrobić coś czego nie zrobił nikt z moich znajomych. Czy ja w ogóle powinnam tak odważnie marzyć? Bo przecież to co ma się stać za kilka miesięcy, to będzie dopiero początek mojej długiej i szerokiej drogi. Co zrobię kiedy te wszystkie pomysły, które wiszą na ścianie przede mną zaczną się spełniać? A jeśli w trakcie dojdę do wniosku, że to jednak nie jest to? 

Myślę że jestem zmęczona. Tak po prostu zmęczona i przytłoczona tym co się dzieje dookoła. Bo choć otrzymuję wielkie wsparcie ze strony przyjaciół, to czasami mam wrażenie, że jestem jedyną osobą na świecie, która ma gorszy dzień, wielkie problemy i nikt nie jest w stanie mnie zrozumieć. 

Piszę to w momencie kiedy jest lepiej, ale jeszcze nie tak jak zawsze. Doszłam do takiego punktu w moim życiu, że moje marzenia mnie przerosły. Ale tylko na chwilę. Bo wiem, ze zaraz stanę na nogi i zacznę działać bardziej i mocniej i będę tak cholernie szczęśliwa jak nigdy. A kiedy to nastąpi, napiszę wam o moich planach, bo nie ma nic lepszego jak dzielenie się szczęściem z innymi ludźmi. 

Nie dajcie się jesiennej depresji! Uśmiechajcie się mimo fatalniej pogody. A jeśli Ty dotarłeś lub dotarłaś do tego momentu postu, to napisz co dobrego ostatnio Ci się przytrafiło. Bardzo chętnie poczytam na poprawę humoru. Pozdrawiam Was bardzo serdecznie!