ZŁOTY CZAS

Lubię

czw., 11/12/2014 - 00:13

Poradniki o tym jak się nosić, co robić i w jaki sposób, to swego rodzaju tresura - wtłaczanie w schemat, który ktoś sprawdził (albo i nie...). Ciągłe podkreślanie tego, że proste jest piękne, do tego trend minimalizmu i książki pełne mądrości życiowych o tym, co w tym naszym istnieniu jest ważne, a co musimy wyrzucić do koszy na śmieci z napisami "w tych czasach nie stosujemy", "niemodne", "stare konwenanse", "nieakceptowane". Tak naprawdę to co ma być proste, ginie gdzieś w natłoku wszystkiego. Truizmy, sposoby na błyskawiczne zostanie liderem, osiągnięcie natychmiastowego wzrostu sprzedaży, zyskanie pewności siebie, rady dotyczące wychowywania dzieci i dbania o dom. Zdecydowanie możemy już mieć przesyt i buntować się przeciw narzucaniu nam takich prawd. Ale ja nie byłabym sobą, gdybym nie dostrzegała aspektów pozytywnych. Struktura życia jest wrażliwą formą. Każda zmiana niesie coś ze sobą.

Takie "poradniki" mogą nas naprowadzić na coś, o czym wcześniej nie myśleliśmy. Eureka!
Zdarza się też, że ktoś może przeżywać trudniejszy czas. Ja nie pochwalam przesadnego użalania się nad sobą i dramatyzowania, ale jeżeli ktoś potrzebuje w danym momencie doradcy, mentora, impulsu - niech korzysta! Byleby nie trwało to wiecznie.
Osoby, które są coachami czy ekspertami, albo pretendentami do tych tytułów mogą gdzieś w swoich tyradach wpleść takie wnioski, które będą nam zwyczajnie przydatne. Posiadają wiedzę, doświadczenie i jeszcze się nimi dzielą z nami. To warto docenić (chyba, że ktoś jest z natury przemądrzalski, to ja raczej wolę nie przychylać się do rozrastania się wielkiego ego owej osobistości...).
Otwórzmy się i słuchajmy, ale bądźmy sobą, rozumujmy po swojemu, obserwujmy, dyskutujmy, rozwijajmy się, zmieniajmy zdanie, albo nie.

To jest właśnie wolność, charakter i rozwój według mnie. Myślenie, działanie, rozumienie, dokonywanie wyborów. Czasem wychodzenie poza swój schemat, czasem trzymanie się planu, czasem robienie tego, co podpowiada nam racjonalna strona naszej osobowości, a czasem tego, co szepcze emocjonalna. Świadomość siebie na tym naszym świecie, którą budujemy na świadomych i nieświadomych działaniach (i paradoksach!).

Wrocławski mural Struktura życia jest wrażliwą formą zachwyca mnie nie od dziś. Jego interpretacja jest właśnie myślą przewodnią dzisiejszego wpisu, a w linku możecie zobaczyć jak to dzieło wygląda. Podsumowując te wywody dość górnolotne: często zapominamy, że ktoś rozumie i funkcjonuje inaczej niż my. Akceptacja, próba poznania i rozumienia - tego brakuje. Czemu się w sumie nie dziwię, bo z każdej gazety, książki czy świty guru-eksperta biegają za nami "kanony" i "normy" wraz z zestawem zakazów i nakazów. Uważam jednak, że jakieś zasady funkcjonowania są potrzebne, bo bez tego anarchia by raz na zawsze wykończyła ludzi (albo raczej sami byśmy się dzięki niej unicestwili uaaa!). Często niestety w tych "ścieżkach życia w społeczeństwie" brak poszanowania dla inności, tego, że ktoś pojmuje świat inaczej. A moim zdaniem jest to podstawa i punkt wyjścia. Prosta sprawa. Nie trzeba biernie przyjmować,wyznawać, lubić, nie trzeba się zgadzać, można negować i dyskutować, ale bez kwestionowania czyjegoś prawa do myślenia inaczej.

Dlaczego? No z tych powodów, które opisałam. I jeszcze dlatego, że kształtują nas różne środowiska, mamy odmienne doświadczenia i różne typy osobowości. Jesteśmy inni. Nie znajdziemy drugiego identycznego człowieka (nawet w przypadku bliźniąt ;)

Dobra, koniec tego filozofowania. Bądźmy, cieszmy się, doceniajmy ludzi i czas, starajmy się lubić to co robimy, widzieć więcej pozytywnych stron i akceptować. To w tych najzwyczajniejszych, najbardziej prozaicznych chwilach znajdujemy siebie. I innych. W końcu żadnej chwili nie powtórzymy, nie cofniemy się w czasie, ani nie przeniesiemy w przyszłość. Złoty czas jest teraz!

zdjęcia: Prozaiczny Zoom Optyczny