'War about fur' ... a my dziś w futrze.

Czy są obrońcy praw zwierząt na sali, przeciwnicy futer?

Zacznę od tego, że, społeczeństwo zawsze dzieli się na tych wojujących, w jedną stronę, wojujących, w drugą ( czyli w tym wypadku, na zwolenników futer i na wrogów( czyt. miłośników zwierząt) oraz tych, którzy zachowują w podejściu do sprawy zdrowy dystans. Nie uważam, żeby opowiadanie się koniecznie, po jednej (z dwóch stron) było sprawą wielkiej wagi. Miłośnikiem zwierząt, to ja bym siebie też raczej nie nazwała i to nie z powodu braku uczuć! (Swojego psa mam, lubię i szanuję, nawet uważam, że adopcja psa jest jak najbardziej fajną sprawą.) Po prostu myślę, że prawdziwa miłość, może pojawić się i ma miejsce głównie w relacji człowieka do człowieka. Nazywanie stosunku do zwierzęcia miłością jest dla mnie raczej nieporozumieniem. Czy ktoś oddałby życie za zwierzę? Czy zrezygnowałby z siebie dla poświęcenia czasu  opiece nad zwierzęciem? Może zdarzyły się takie przypadki, choć wydają mi się mało prawdopodobne, ale do czego zmierzam? Tylko w stosunku do drugiego człowieka jesteśmy w stanie wykazać się, nawet nie tyle, co heroizmem, ale po prostu gestem bezinteresownej miłości ( nie wnikając oczywiście w polemikę ze zwolennikami teorii o egeistycznej naturze człowieka).
Dlatego też, zaciekłe ujadanie się z 'nadętymi snobami' wydaje mi się wynikać z powszechnej tendencji poczuwania się do zabrania głosu, w tak popularnej ostatnimi czasy sprawie 'wielkiej wagi'. Wszyscy trąbią o futrach! Jedni przezywają drugich i chodzą z nimi na boje. Jednym się obrywa, drudzy są z siebie dumni(walczą w słusznej sprawie). Kłótnie niesamowite się z tego robią, zaryzykowałabym nawet stwierdzeniem, że człowiek broniący zwierzęcia, staje się zwierzęcy, ale dla poprawności politycznej lepiej użyć zwrotu - nieludzki.

Tak się właśnie robi z kwestii mniej ważnych, kwestie istotowe!Etykę ogólną, podstawową, zamienia w szczegółową. Toż to nie etyczne! ( Tutaj musi pojawić się wzmianka, że daleka jestem od moralizowania, jakkolwiek zabrzmiały poprzednie słowa:) )
Proponuję pozostawić dywagacje na temat konkretnego postąpienia w danej sytuacji kwestii samodzielnego osądu. Futra, tak jak były noszone, tak są i będą... Podobno w Nowym Jorku jest restauracja, gdzie osobom w futrze wstęp jest wzbroniony. Ot, co się wyprawia! Niezbywalne prawo jednostki do wolności ( szeroko rozumianej) zostaje wygryzione przez poszanowanie dla praw zwierząt. Można by się nad tym pozastanawiać.
Kolejną rzeczą, która się nasuwa, jest ludzka, czasem nieświadoma hipokryzja. Zastanawiam się, czy w tej nowojorskiej restauracji, gdzie nie wchodzi się w futrze, podawane są żabie udka, homary, czy inne specjały, których przyrządzenie wymaga drastycznego traktowania istot żywych. Zakładam, że nie , choć nie bez powodu podałam taki przykład... Trąbi się(mam wrażenie, że już użyłam tego słowa, ale niech będzie) o tym co jest modne i na czasie, podczas gdy inne sprawy, wedle konsekwencji też wymagały by zadośćuczynienia, ale są przemilczane. Śmiem podejrzewać , że ktoś ma w tym niemały interes i pierwsze, co mi się nasuwa to producenci sztucznych futer;) Pozostawiam to jednak komu innemu do oceny, dodając tylko, że proces wytworzenia sztucznego futra jest bardzo szkodliwy dla środowiska ( tak jak z resztą milion innych rzeczy, o których się oczywiście nie myśli).


Jesteśmy ciekawe jakie jest Wasze stanowisko tej kwestii ? Piszcie śmiało, krytukujcie, tylko bez jazgotu:)  

Futro użyte do stylizacji jest z prawdziwego lisa, wygrzebane z szafy babci( swoją drogą o wyprawach do szafy babci też można by napisać długą historię;)), nosiła je w młodości, ale podejrzewamy, że na nieco inny sposób, niż my ! Obawy, jakie mogą wiązać się z noszeniem futer, pomijając te ideologiczne, to przede wszystkim, efekt postarzenia i pogrubienia się. Dlatego dobrałyśmy takie dodatki, które wnoszą trochę nowoczesności i ożywiają całość, natomiast dół pozostawiłyśmy jak najbardziej obcisły (do czego sprawdzą się przyległe rajstopy lub leginsy).