WALKING DOWN THE STREET

Wiecie kiedy najbardziej lubię robić zdjęcia? Gdy zachodzi słońce, a raczej tuż przed jego zachodem. Już nie raz o tym wspominałam podczas lata, kiedy to mogło się obserwować, podziwiać i fotografować zachody bez żadnego problemu, siedząc na dworze długimi godzinami, bo dopiero późną porą mogliśmy cieszyć się tym cudownym widokiem. Zimą zachody słońca oglądamy bardzo wcześnie, a raczej często w ogóle go nie zauważamy, bo pochłonięci codziennymi obowiązkami nawet nie orientujemy się kiedy się ściemnia, a ściemnia się przecież błyskawicznie. Jakże się cieszę, że tamtego weekendu wybraliśmy się na zdjęcia na tyle późno, aby uchwycić w tle tę cudowną, lekką poświatę, która może nie ociepla już tak swym kolorem, ale prezentuje się równie pięknie co letnią porą. Nie ważne, że jest już chłodno - piękny zachód, spokojna uliczka, spełnianie się w swojej pasji, a przede wszystkim on. Bo nie było go tu dawno, a trochę stęsknił się za zdjęciami. A tak się złożyło, że w ten piękny obrazek wpasował się idealnie.