Walk On The Lake

Dziura na dziurze dziurę pogania! Nie dość  że jest wystarczająco ślisko, żeby z ogromną łatwością wywinąć orła potłuc sobie tyłek, to jeszcze na dokładkę co kilka kroków mamy okazję połamać (lub w najlepszym wypadku poskręcać) nogi. Że nie wspomnę o możliwości zgubienia koła w samochodzie i wytłuczeniu zawieszenia.


I co roku powtarza się taki oto schemat. Najpierw pada śnieg. Dużooo śniegu. Drogowcy nagle i niespodziewanie wybudzeni z zimowego snu (nie, żeby zima zdarzała się co roku) próbują ogarnąć ulice. Kiedy ta trudna sztuka po kilku dniach i nocach w końcu się udaje, nareszcie możemy cieszyć się piękną zimą. Słoneczko świeci, mróz szczypie w noski. Wszystko cacy ;-)  Aż tu nagle przychodzi odwilż. Miasta pływają, a na ulicach pojawiają się coraz to nowe i coraz to większe dziurzyska! Drogi wyglądają niczym szwajcarski ser. 


Kiedy zbliża się wiosna i robi się sucho, następuje proces łatania. Na zasadzie "podsypać - utwardzić" powstaje coś asfaltopodobnego i służy nam... No nie! Bynajmniej nie dłuuugie lata! Służy nam do kolejnego - co roku jakże niespodziewanego - pojawienia się zimy.


W związku z powyższym poszłam sobie pospacerować po zamarzniętym Zalewie Zemborzyckim. Warstwa lodu gruba, równiutka, bez ani jednej dziurki, a poślizg kontrolowany ;-) Pozdrawiam!