W malutkim rozmiarze: (moda dla dzieci odc.3)

Kiedy byłam mała wydawało mi się, że dorośli są mądrzy, lepiej rozumieją różne sprawy, lepiej sobie radzą z rozwiązywaniem problemów... i że kiedy ja dorosnę to już nic nie będzie mnie przerażać, bo będę mądra i samodzielna. Teraz wiem, że jednak tylko mi się wydawało. Wiem, że z wiekiem nie przybywa mądrości, a to co "wchłaniamy" jedynie pozornie nas zaspokaja. Mami naszą ciekawość, głód prawdy, wiedzy i pewności. 

To dziecięce rozumienie było zupełnie inne, miało inną jakość i różny styl oddziaływania. Myśląc, nie myślało się. To było bezbronne i proste westchnienie, które możliwe jest do oceny właśnie teraz, z dystansu. 

Motyw tęsknoty za dziecięcym rajem chyba nie opuści już naszej kultury. Tak jakby starość/dorosłość była czymś skażona i dlatego skazana na mękę tęsknienia.