Uczucie.

Gdy się aura stała szpetna… W przeciwieństwie do tego, co obserwuję na monitorze, u mnie zrobiło się szpetnie. Złotej jesieni już nie mam, białej zimy jeszcze też. Jest szaro i ciemno. Od rana. Widok z okna krzyczy IDŹ DO ŁÓŻKA! Poleż sobie, pośpij, ewentualnie pokręć się bez konkretnego celu. Mówi mi też, żebym pod żadnym pozorem nie wychodziła z domu. I ma rację. Jest potwornie zimno. I ciemno. I zimno. I to nie jest ten rodzaj zimna, na który wszyscy czekają. Nie towarzyszy mu błękitne niebo, ani śnieg. To zimno z tych najpodlejszych. Wilgotne i wietrzne. Gdy świat wygląda tak jak dziś, nie ma mowy o zdjęciach na łonie natury. Chyba, że wyskoczyłabym na szybkie zdjęcia owinięta kołdrą. Nie posiadam boskiego płaszcza z kolekcji Maison Martin Margiela dla H&M (ok, przyznaję że nie mam z tej kolekcji absolutnie nic, choć kilka rzeczy mnie kusiło…), więc tego typu zdjęcia chwilowo sobie odpuszczę. Zostałam zmuszona schronić się we wnętrzu. W barwach ochronnych. Szarość, jak wiecie, jest moim punktem wyjściowym. Wiecznie otwartą furtką, bezpieczną przystanią. I nie chodzi o kamuflaż. To uczucie. Zabawne, że szarość na tyłku sprawia mi przyjemność, a ta za oknem wpędza w marazm… Może to przez te szczegóły wszystkie? Przez kobaltowy eyeliner, ulubioną fuksjową szminkę, czy mix ulubionych fasonów? A może nie ma powodu. Może tak jest, BO TAK! W końcu uczucia to skomplikowana sprawa...