Saute

Kiedy byłam mała namiętnie oglądałam wszystkie programy, w których udział brali zwykli ludzie. Nie wiem, czemu interesowały mnie show dla narzeczonych, w którym mogli wygrać kasę na wymarzony ślub itd. Może to wrodzona chęć sławy? W każdym razie... zawsze traktowałam to bardzo serio i jak moi faworyci odpadali, to obrażona przestawałam oglądać... :) Całymi wieczorami marzyłam, że i ja kiedyś stanę na scenie Mini playback show i brawurowo wcielę się w rolę Maryli Rodowicz, po czym oczywiście wypatrzy mnie jakiś reżyser i stwierdzi, że mam ogromny talent i jeszcze większy potencjał i da angaż do jakiegoś filmu dla dzieci. Cóż... do TVN mi po drodze nie było, nie przebrałam się i nie udawałam, że śpiewam, nikt mnie również nie zauważył. Z dziecięcych marzeń zostało jedynie słabość do sceny. :) 

Przypomniałam sobie ostatnio, że kiedy Monika Brodka (z 10 lat temu) walczyła w finale Idola, aby jej pomóc wygrać, namalowałam piękne (tak mi się wydawało przynajmniej) ogłoszenia z postacią, która miała robić za wokalistkę, numerem telefonu i treścią smsa, który trzeba było wysłać. Produkowałam je cały dzień, po czym uzbrojona w taśmę klejącą i nożyczki wyszłam je rozklejać na osiedlu. :) Trzeba przyznać, że Brodka wygrała... :) Wówczas naprawdę wierzyłam w to, że do jej sukcesu przyczyniły się moje ogłoszenia. :) Tak więc przez kilka następnych dni wśród ogłoszeń o sprzedaży mieszkania, wisiały kartki z napisem: Głosuj na Monikę Brodkę! Tak też się zaczęłam zastanawiać, w którym momencie przestałam jej słuchać, dlaczego i że pora to zmienić... :) 

Tymczasem zostawiam Was z nowymi zdjęciami. Dzisiaj moja niezmiennie ulubiona spódnica i nowy t-shirt z męskiego NY w rozmiarze XL- absolutnie idealny *_*