Rosyjskie nastroje #1

Cześć i czołem po długiej przerwie. Niestety, emnildowy blog przechodzi chwilowy kryzys związany z (w miarę regularnym) zamieszczaniem nowych wpisów, co - najogólniej mówiąc - spowodowane jest przedświątecznym brakiem czasu. W ostatni weekend postanowiłam jednak nadrobić część zaległości i zrobić kilka zdjęć w różnych przyodziewkach, okazało się jednak, że materiału spokojnie starczy na kilka wpisów. Mam też nadzieję, że w międzyczasie uda mi się zamieścić kilka postów z konkretną wiedzą i historycznymi ilustracjami m.in. na temat XIX-wiecznych zim i sezonów balowych. Stay tuned.

......

Dziś pierwszy ze wspomnianych wyżej przyodziewków. Wszystkie cztery są w stylu rosyjskim, ponieważ kiedy przychodzi zima, a za oknem wieje i śnieży, staję się rusofilką (chociaż taką, co to regularnie popija cydr z polskich jabłek :)). Krótko mówiąc, zimą odnotowuję u siebie zwiększone zainteresowanie rosyjską kulturą, historią ostatnich carów i przedrewolucyjnym stylem życia arystokracji, a książki o tej tematyce i ludowa muzyka towarzyszą mi praktycznie każdego dnia. Poza tym, ja nie tylko czytam i słucham, ale staram się też trochę żyć tym rosyjskim życiem przełomu wieków i to pomaga mi szczerze cieszyć się zimą. (Tak na marginesie: zauważyłam, że u mnie każdą porę roku determinuje jakiś motyw przewodni, który pozwala mi nie tylko te deszczowe wiosny, upalne lata, mgliste jesienie i ciężkie zimy znosić, ale naprawdę się z nich cieszyć). A więc po cichu wyobrażam sobie, że zakamarki Poznania to tak naprawdę uliczki Petersburga, a ja brnąc przez mróz i śnieżne zaspy jestem na zmianę (w zależności od nastroju i ubioru) rosyjską babuszką lub jakąś zapomnianą hrabianką, na którą czeka w domu gorący czaj. Dokładnie tak, jak na poniższych zdjęciach.

(zdjęcia: Włóczykij)