Retro z falbaną (albo wspomnienie lata)

W dniu, w którym do nich pozowałam wszystko było jeszcze takie, jakie być miało. Pamiętam, że po zdjęciach poszliśmy na pączki i spotkaliśmy się z kolegą, którego prosiliśmy... wiadomo na co.

Za kilka dni mieliśmy ruszać na Mazury. Cieszyłam się na ten wyjazd. Kolega zapewniał, że będzie super (w końcu taka piękna okolica!), w dodatku zapowiadano naprawdę ładną pogodę.

To był 9 czerwca.

To zabawne, ale cały czerwiec pamiętam dokładnie dzień po dniu. Do dziś układam go sobie w głowie raz w jedną, raz w drugą stronę i zastanawiam się, czy mogłam zrobić jeszcze coś oprócz tego, co robić próbowałam.

Z tym pytaniem przyjdzie mi pewnie zmagać się już do końca życia, bo mijają miesiące, a ono nadal dręczy człowieka i nie pozwala pogodzić się z tym wszystkim. I z samą sobą.

Patrzę tak na te zdjęcia i patrzę i powiem Wam jedno - niesamowicie żałuję, że zniszczyłam te buty (kupione jeszcze dawniej niż bluzka, za jakieś śmieszne 30 złotych). Wyszłam w nich jesienią na deszcz i niestety - rozkleiły się tak paskudnie, że choć mój Ojciec razem z najlepszym zgierskim szewcem kleili je wzdłuż i wszerz, to nijak nie udało się ich uratować.

A szkoda, bo to były buty, które wielokrotnie wykorzystywałam do masy moich eleganckich zestawów. Zamiast szpilek - bo jak wiecie: szpilek nie znoszę.

P.S. Nie wiem jak to się stało, ale "stylizacja" (Boże, lata mijają, a mnie nadal uwiera i mierzi to słowo... brrrrr!) z poprzedniego posta została dostała tyle hype'ów na Lookbook'u, że gdybym mogła je wymienić na coś na którejś ze stacji benzynowych, to pewnie byłabym już posiadaczką jakiejś lodówki turystycznej albo czegoś równie wypasionego :D