Red coat

Lubię

pon., 30/03/2015 - 22:34

Uff. Bleeee.
Sama ze sobą nie mogę ostatnio wytrzymać.
To dopiero jest dramat, co? Jak cię facet wnerwia, to wychodzisz do innego pokoju albo stosujesz rozmaite metody nacisku/perswazji/czyczegotamakuratpotrzeba.
Jak dziecko ma focha, to ignorujesz.
Jak w pracy coś nie tak, to jutro będzie lepiej.
A jak człowiek sam ze sobą nie wytrzymuje? Ani wyjść, ani zabronić tv za karę, ani zignorować. A żyć trzeba. Tylko co to za życie...

Nosi mnie. To bym chciała zrobić, tamto. I obowiązki (że też ja jeszcze przez te okna coś widzę), i przyjemności (tkaniny leżą, maszyna czeka; książka kusi; pomysły DIY głowę rozpychają), i szereg zwyczajnych spraw (z babcią by się pogadało, zadzwonić do przyjaciółki potrzebuję, jakiś peeling można by...) - słowem tyle tego, a ja taaaaka rozlaaaazła.
Owszem, czasu brakuje, nie sposób wykonać 100% planu (nigdy chyba nie osiągnę tego cudownego stanu pod tytułem "jestem na bieżąco", to musi być niezły zen).
Ale ja czuję, że to nie jest nawet kwestia za krótkiej doby, tylko jakiejś mojej nieudolności. Przesilenie wiosenne? Nie wiem, ale ciąży mi naprawdę ten brak ikry.

Nie mam podejścia do niczego. Ani do filmów, ani do gotowania, ani do skrabli z rodziną. Na pół gwizdka wszystko. Zawstydzająco byle jakie.

Do tego ten wiatr. Jak wieje, to ja jestem kimś innym. Serwus, jestem nerwus! Dziś mi koleżanka powiedziała, że wiedźmy tak mają. No, pięknie, to się tylko potwierdziła moja teoria;-)

A serio, silny wiatr czyni mnie nieco nieobliczalną. Strasznie się denerwuję, taki zintensyfikowany PMS, także wiecie, armagedon.

Złość jednak piękności szkodzi, a nieumyte okna rujnują zdrowie psychiczne, więc ogarnę się. Słowo.

Tymczasem czerwony płaszczyk z lumpeksu, który (sama się dziwię), gościł na blogu tylko raz do tej pory - w takim oto wydaniu.
Do tego zwyczajny golf, zwyczajne dżinsy. Za to tło ładne, prawda?

Obejrzyjcie sobie - z Edytą Bartosiewicz w uszach.