Po prostu

Wracam po urlopie do pracy, a tam czeka na mnie już od progu niespodzianka. B. wita mnie z uśmiechem na twarzy i krzyczy: "Dzień dobry pani Elu, moja mama oglądała pani bloga!" - słowa te mrożą krew w żyłach niemalże, masz Ci los, wszystko się wydało... Przyznaję, naiwnie wierzyłam, że uda mi się zachować anonimowość, że nie każdy mój znajomy, dalszy bądź bliższy musi wiedzieć o mojej blogowej działalności.. bo to trochę wstyd... Wstyd tym większy, że zawód który wykonuję można zakwalifikować do zawodów zaufania publicznego. Skończyłam psychologię i na co dzień pracuję z dziećmi, i zastanawiam się, jak moje blogowanie wpływa na mój zawodowy wizerunek, czy nie umniejsza mojego zawodowego 'autorytetu' ... 

A dlaczego wstyd.. bo blogi (zwłaszcza szafiarskie) niestety nie kojarzą się z czymś poważnym, dojrzałym, wartościowym... 

Brnę dalej, zobaczymy jakie konsekwencje przyniesie to w pozawirtualnym świecie. 

Pozdrawiam B. i jego Mamę ;)

płaszcz HOPLA, spodnie ORSAY, top H&M, torebka ZARA