Ni pies, ni wydra - ni płaszcz, ni sweter

Dotarło to do mnie, gdy poniedziałkowego ranka wyściubiłam nos z domu i zobaczyłam wszechobecny szron. 
I śnieg.

A mówił mój facet, że na jego urodziny śnieg zawsze spada, to zaprzeczałam rzeczywistości...

No nic. Stało się. 

W sumie - póki co - zima mi jakichś specjalnych kłopotów nie nastręcza, może poza tym, że szybko robi się ciemno i nie zawsze udaje mi się zsynchronizować mój plan dnia z robieniem zdjęć.

Ale już dość, Mar, marudzenia, przejdź do konkretów... no to przechodzę!

Tymczasem dziś postanowiłam zaprezentować Wam coś w sam raz na osłodę pochmurnej pogody - "sesję" wykonaną pod koniec października, w czasie kiedy w Łodzi było wszędzie jeszcze mnóstwo kolorowych liści, a termometr pokazywał nie kilka stopni, a kilkanaście.

Mogłabym ją pominąć i wrzucić dopiero kolejną jesienią, ale...

Głównym elementem mojego uwiecznionego tu stroju jest coś, co zgodnie z wszytą weń metką jest swetrem, jednak nie znam nikogo, kto na mój w nim widok nie wykrzyknąłby: "Ale fajny... płaszcz!"
I weź tu wytłumacz, człowieku, że to sweter, tylko dość nietypowy ;)

No więc właściwie nie jest to ani płaszcz, ani sweter - ja nazywam go swetropłaszczem ;)

Pokochałam go już wtedy, kiedy zobaczyłam go na wieszaku.

Przede wszystkim za bombkowaty, oversize'owy krój. W drugiej kolejności za wspaniały materiał (100% wełny! bez akrylu! juuuupi!). A w trzeciej za wywijany kołnierz.

Specjalnie dla mnie - wiedząc, że odwiedzam sklep raz w tygodniu - przetrzymała go dla mnie za ladą Pani Właścicielka wspominanego już przeze mnie zgierskiego butiku Nashe.

Nie mogłam nie kupić!

Sami popatrzcie - po prostu cudo!

Sweter jest naprawdę bardzo ciepły.

Jest też bardzo obszerny, w związku z czym noszę go jako okrycie wierzchnie nawet teraz - pod spodem zmieści się każdy inny ocieplacz ;)

Najładniej prezentuje się z wąskimi spodniami (ale nosiłam go także z bryczesami, wyglądał w porządku).

Pasują do niego zarówno sztyblety, jak i botki, czy kozaki.

Jako, że o tej porze roku (niestety) co i rusz marzną mi już moje małe, Marowe stópki, to coraz częściej wybieram właśnie kozaki.

Wtedy kiedy robiliśmy zdjęcia było jeszcze całkiem ciepło - stąd też znane Wam już (bardzo dobrze) sztyblety.

Jeśli widzieliście gdzieś w sieci podobny swetropłaszcz, to dajcie mi znać - z wielką chęcią przygarnę jeszcze kilka podobnych modeli ;)

(edit: schrzaniłam! przeniosłam się z Google + na Bloggera i jak ktoś chce mnie obserwować, to trzeba chyba kliknąć od nowa :(
przycisk teraz wygląda inaczej i w ogóle lipa...)