Na spokojnie.

na spokojnie, niech da chwilę spokoju dzisiaj cały świat
na spokojnie, uwolnić swoje ja od tych najgorszych wad*

Minął miesiąc od powrotu. Maksimum wysiłku i udało mi się ogarnąć. Przez chwilę nawet chodziłam jak w zegarku. To oczywiście nie mogło trwać długo, było za normalnie, pokusiłabym się nawet o stwierdzenie, że zbyt dobrze... Nakręciłam się na kilka rzeczy, kilka spraw i nagle poczułam zmęczenie. Uderzyłam w ścianę, opadły mi skrzydła. W jednej chwili wyszło na to, że wszystko czego chcę to łóżko i święty spokój. Dopadło mnie jakieś przesilenie wiosenne, albo inna cholera - okołodepresyjne gówno. Być może zabrakło mi odrobiny oparcia, trochę wsparcia. Przestałam być ważna, moje potrzeby i plany zeszły na boczny tor. Beznadziejna sytuacja. Już zapomniałam jak strasznie nie lubię tego stanu. Nienawidzę się nie liczyć. Jestem chyba jednak cholerną księżniczką. Zaciskam zęby i staram się nie wpaść w to głębiej. Chodzę i nucę 'na spokojnieeeee'. Może pomoże. Nie mam czasu ani ochoty na cały ten syf. Gdzieś w środku nawet mnie energia rozpiera, ale brakuje mi czegoś, co pomogłoby się jej uwolnić. Nosi mnie. Nosi mnie jak cholera, ale rzeczywistość torpeduje moje zapędy. Na spokojnie, prawda? Jeśli nie wybuchnę od wstrzymywania powietrza, powinno być tylko lepiej. Na spokojnie...

* 'Na spokojnie' Paluch (10/29)