Man down.

Gdy związek się rozpada można o tej drugiej osobie opowiedzieć wszystko. Można wyśmiać jej głupie powiedzonka, zachowanie, przyzwyczajenia. Można w końcu z siebie wyrzucić to, co się gromadziło tyle czasu. Można w prześmiewczy sposób opowiedzieć o anegdotkach z jej udziałem. Wszystkie prywatne sytuacje można wywlec na światło dzienne. Później najwyżej można się wyprzeć gdy nadejdzie taka konieczność. Gdy chcemy sobie ulżyć możemy mówić wszystko. Możemy przyjść w sobotni wieczór i w przyjaznej atmosferze psioczyć o beznadziejności swojej sytuacji. Możemy nakręcać spiralę psychiczności przedstawiając siebie jako bezbronną ofiarę w szponach krwiożerczego związku. A później możemy zrzucić wszystko na tego, kto robił przysługę chcąc wysłuchać, i w chwili słabość stwierdzić, że ten związek nie był jednak taki krwiożerczy. I w tej samej przyjaznej atmosferze, z głupawym uśmieszkiem na twarzy, powiedzieć to, co w danej chwili wygodne. I to się właśnie zwie frajerstwem. Gdyby byli od tego specjaliści znam osoby, którym chętnie zafundowałabym wizytę w poradni. Cytując klasyka: `nawet nie chce mi się im pluć w oczy bo szkoda mi śliny`.