LONDON DIARY: PART THREE. NOTTING HILL.

Po wymianie kilku zdań z naszą hostelową współlokatorką Vanessą okazało się, że mamy wspólny cel – odwiedzić Notting Hill. Vanessa ze względu na sentyment do romansujących Julie Roberts i Hugh Granta, ja - przyznaję, że zakochałam się w Portobello Street i otaczających ją pastelowych domach za sprawą zdjęć zamieszkującej tam Ali z Alicepoint. Jak wspominałam w poprzednich postach, pobiłyśmy z dziewczynami wszelkie rekordy (w tym głupoty) i przez cały weekend nie skusiłyśmy się na skorzystanie ze środków transportu miejskiego. Do Notting Hill oddalonego więc od naszego hostelu ok. 10 km w linii prostej - którą brawurowo wykrzywiłyśmy - udałyśmy się nie inaczej, niż na nogach.

Siedząc przed kawiarnią i smażąc się na słońcu, które nijak nie pasowało do stereotypu o angielskiej pogodzie, ucięłam sobie pogawędkę z panią w sędziwym wieku, która z balkonikiem zasiadła przy sąsiednim stoliku. Na oko, 90-tkę miała za sobą już chwilę temu. Kiedy tylko przekraczam granice kraju staję się niezmiernie towarzyska i nawiązuję znajomości w metrze, w sklepie, w restauracji, na ulicy, wszystko jedno. Każdy napotkany człowiek innej narodowości, mówiący cudzym językiem, wydaje mi się tajemnicą do odkrycia. Gdzie się urodził, czym się zajmuje, jak to się stało, że wyemigrował - o ile wyemigrował, bo przypadkiem zdarza mi się zapoznać również tubylców ;) Jak się okazało, starsza pani pochodziła z Londynu i spędziła tu całe życie, choć coś w intonacji jej głosu i czarnych oczach zdawało się zdradzać domieszkę innej krwi. 

Odwiedziłyśmy słynny sklep na rogu Portobello z mnóstwem świetnych gadżetów w iście turystycznych cenach. Resztkami rozumu powstrzymałam się przed zakupem plakatu czy magnesu na lodówkę z kilkukrotną przebitką w stosunku do mniej popularnych miejsc.

Podczas, gdy baterie się ładowały, ja uprawiałam moje ulubione zajęcie w każdej podróży – siedziałam i obserwowałam ulicę. Notting Hill podbiło moje serce tak, jak mało które miejsce!

ph. by me & Natalia