książkowo

Książka Slow fashion jest dla każdego i piszę to z pełną odpowiedzialnością. Część osób "kupi" ją w całości stosując się sumiennie do rad tam zawartych, ale nawet jeśli nie jesteś gotowa na rewolucję w swojej szafie, to znajdziesz w tej książce szereg dobrych i przydatnych rad- i nie mówię tu o tak wyświechtanych poradach, jak dobieranie ciuchów do sylwetki czy jak ubrać się na rozmowę kwalifikacyjną.

Dowiesz się za to, na co zwracać uwagę, kiedy kupujesz ubranie, o właściwościach materiałów, o szwach, o warunkach pracy w zakładach produkcyjnych, a przede wszystkim dowiesz się jak stworzyć swoją idealną szafę, jak szanować siebie poprzez strój i jak dbać o ubrania.

Ok, chwilami porady trąciły banałem, czasem aż wydzierający z książki minimalizm i pogarda dla kompulsywnych zakupów mnie drażniły.

Lubię iść czasem do sklepu i po prostu coś kupić, to się raczej nie zmieni, nie widzę nic złego w poprawieniu sobie humoru bluzką z wyprzedaży za 10zł czy kilku nietrafionych sztuk w sh. Lubię zakupy jako formę rozrywki i pewnie przez jakiś czas tak jeszcze zostanie. Do tego darzę ubrania sporym sentymentem i nie chcę wyrzucić 9/10 szafy tylko dlatego, że chwilowo nie wpasowuje się ona w mój wymarzony obraz garderoby.

Ale nawet mi książka dała do myślenia. Nawet te spontaniczne wypady do galerii czy ciucholandu skutkują bardziej przemyślanymi zakupami, metki czytam od dawna, unikając sztuczności, ale teraz patrzę też na szwy i inne detale. Razi mnie bardzo kiepska jakość, wystający klej, prujące się szwy czy zaciągnięcia.

W lumpeksach wynajduję rzeczy, których pierwotnie ze względu na cenę za jakość, nie mogłam sobie kupić.

I szykuję, mimo wszystko, porządny przegląd garderoby, tym bardziej, że jesienna pora temu sprzyja.

AAA! Jak to się stało, że dopiero teraz sięgnęłam po Milleniium??? No jak?

Mężczyźni, którzy nienawidzą kobiet to rewelacyjnie napisana, zaskakująca, no po prostu świetna książka. Każdy kto lubi nierozwiązane tajemnice, intrygę, wartką akcję i nieszablonowych, świetnie zarysowanych, bohaterów powinien przeczytać tę książkę.

O samej fabule nie napiszę ani słowa, bo po prostu musicie przeczytać sami:).

Oczywiście już zaczęłam kolejny tom:).

Intrygująca i trzymająca w napięciu do samego końca. Choć akurat samo zakończenie bez fajerwerków- zręczne, ale chyba odbiegające poziomem od całej reszty książki.

Jednak sama pozycja to chyba kwintesencja tego, co u Koontza się lubi- sensacji, kryminału i zjawisk paranormalnych.

Miałam o Osie (Monice Jurczyk) super zdanie. Pierwsza personal-shopperka w Polsce, stylistka, znawczyni mody i kobiecych sylwetek. Kiedyś nawet marzyły mi się warsztaty u niej lub chociaż wspólne zakupy. Jak więc zobaczyłam, że do któregoś z numerów Gali jest dołączona jej książka, to z radością kupiłam. I?

I klapa... W porównaniu do wspomnianej przed chwilą "Slowfashion" ta książka jest wtórna, niewiele wnosząca- ot taki "gwiazdkowy" zapychacz. Mało treści, sporo obrazków (nie zawsze dobrze do treści dobranych). Nie zrozumcie mnie źle- to nie jest fatalna pozycja, ale dla osób, które mają choć minimalne pojęcie o modzie, ubieraniu, będzie po prostu nudna.