JA I MOJE SKRZYPCE - HISTORIA PEWNEJ ZNAJOMOŚCI

Wiele razy zastanawiałam się nad powstaniem takiego postu i nigdy nie doszło to do skutku, aż tu nagle naszła mnie ochota na taki spontaniczny wpis. Może akurat was to zainteresuje. A może nie ;) Na blogu skupiam się tylko na modzie/ubraniach, ale nie samymi szmatkami w końcu człowiek żyje. Ja żyję głównie skrzypcami.

Wszystko zaczęło się w maju 1996 roku na urodzinach mojej przyjaciółki z przysłowiowej piaskownicy. Do piaskownicy chadzamy już znacznie rzadziej, ale przyjaźnimy się do dziś. Starsze rodzeństwo Sandry uczęszczało do szkoły muzycznej położonej w sąsiednim mieście, w końcu i ona poszła w ich ślady. Wiedziałam o tym, ale nigdy dotąd nie miałam styczności z żywym instrumentem, nie wzbudzało to więc mojego szczególnego zainteresowania. Na swojej imprezie urodzinowej jako jedną z atrakcji (zaraz po szampanie Piccolo) Sandrusia zaplanowała swój mały występ ze skrzypcami. Nie pamiętam tego konkretnego momentu, pierwszego dźwięku skrzypiec - pamiętam tylko z opowieści, że odkąd wróciłam do domu, przez kilka najbliższych tygodni nie przestawałam mówić "mamo, tato, ja chcę grać na skrzypcach, ja po prostu muszę, błagam!". Byłam już wtedy uczennicą pierwszej klasy zwykłej szkoły, był to - jak już wspominałam - maj, zatem moje prośby o posłanie mnie do szkoły muzycznej wydawały się być absurdalne. Rodzice oczywiście traktowali to jak zwykły dziecięcy kaprys, o którym za chwilę zapomnę, ale nie zapominałam. Po latach mama opowiedziała mi, jak to pytając o radę swoją koleżankę usłyszała w odpowiedzi "co zrobicie, jeśli ona za dwadzieścia lat wypomni wam, że nie pozwoliliście jej grać na skrzypcach, choć tak bardzo chciała?". W szkole muzycznej pani w sekretariacie popukała się w głowę na wieść, że chciałabym zdawać za miesiąc do drugiej klasy, choć jeszcze nie zaczęłam grać... ale zamierzam się nauczyć. Mama i tata poruszyli niebo i ziemię, znaleźli altowiolistę z filharmonii, Pana Franka, który zgodził się udzielać mi lekcji (na wszelki wypadek - altówka to "te większe skrzypce" ;)). Przez ten miesiąc wzajemnie katowaliśmy się ćwiczeniami, nauką nut i moim zarzynaniem strun. Zdałam. Tę radość pamiętam do dziś - już nigdy później nie powtórzyła się po żadnym występie. Odtąd ja i moje skrzypce byliśmy w końcu razem, a dwadzieścia lat później rodzice przyjechali posłuchać mojego recitalu dyplomowego kończącego studia w Akademii Muzycznej w Krakowie :) Pan Franek natomiast wpadł kilka lat wcześniej na dyplom kończący szkołę. Czasami spotykamy się przypadkiem, a moja wdzięczność i sentyment do pierwszego nauczyciela muzyki są nieopisane.