Hel(l) by night.

W końcu Hel trafił na bloga. W końcu ja trafiłam do Helu! Dziwnym trafem wszystkie moje drogi prowadzą nad wodę, więc tradycyjnie już możecie zobaczyć ją w tle. Gratis do wycieczki dostałam deszcz. Wyszło przyjemnie, wygląda to w sumie jak śnieg... Jesień w czystej postaci, mimo braku złotych liści, ale czy to nie byłoby już za dużo?

A propos 'za dużo'. Jako, że przede mną zmiany, zaczęłam spoglądać w tył. Zawsze patrzę, kiedy coś się zmienia. To nawet nie chodzi o to, że jestem sentymentalna, po prostu lubię sobie wszystko ładnie podsumować, żeby dokładnie wiedzieć na czym stoję. Między innymi przewinął się blog. Stoję w miejscu. Wydaje mi się, że jest całkiem dobrze. Staram się być systematyczna, staram się dbać o tło, ograniczam moje ekstremalne eksperymenty, nie chcę robić tu śmietnika. Można przyczepić się do słowa pisanego, albo do jego braku. Zrzucam to na zmęczenie i porę publikowania. A może to coś innego, nie wiem. Wiem natomiast jedno, nie potrafię Was zainteresować. Nie potafię nawiązać z Wami kontaktu. To przykre. Przeszło trzy i pół roku i tak właściwie nic. Powinnam stwierdzić, że jestem do dupy. Powinnam się zmyć z internetu i zająć się czymś, co może będzie szło mi lepiej. Tyle, że nie chcę. Bo jest mi dobrze. Brzmi masochistycznie. To może pokręcone. Mam jednak nadzieję, że uda mi się do Was trafić. Może za miesiąc, może za pięć, ale liczę na to, że coś się zmieni. Bywam naiwna, wiem.