Dlaczego retro?

Gdybym miała się naprawdę poważnie zastanowić jak to się wszystko zaczęło, (pomijając to, że zawsze czułam potrzebę wyróżniania się z tłumu i znalezienia czegoś swojego ) to moda w stylu retro stała się pewnego rodzaju... ułatwieniem. Nie miałam się za osobę znającą się na modzie, idącą zgodnie z trendami. Po poszukiwaniach, próbach, po epizodach z różnymi subkulturami postanowiłam stać się bardziej kobieca i  stwierdziłam jednak, że spódniczki, sukienki, eleganckie dodatki to jest to. A doszła do tego moja miłość do kina, szczególnie do starych filmów, lub do tych współczesnych opowiadających o dawnych czasach. Wszystko się ładnie złożyło i mniej więcej od 6-7 lat, zaliczając wpadki, jestem konsekwentna w swoich wyborach. 




Może się wydawać, że moda w stylu retro (lata 30-60) w jakimś stopniu są ograniczające, jednak dla mnie stały się podstawą, wyznacznikiem, ale i polem do popisu i do działania. A później przerodziła się w pasję. Chęć dowiedzenia czegoś o modzie dawnych lat, obyczajach  o krojach, stylach, tkaninach... Wyszukiwanie książek, artykułów, starych zdjęć... no i oczywiście samych ubrań i dodatków. 

W pewnym sensie stało się to moim znakiem charakterystycznym, rozpoznawczym. Nie wyobrażam sobie w tym momencie, że mogłabym zupełnie zmienić styl. Oczywiście, on ewoluuje, zmienia się, uczę się na błędach. 

To nie tylko chęć bycia oryginalnym, ale też tęsknota za elegancją na co dzień, za kobiecością, za podkreślaniem sylwetki, dbaniem o detale.