172. Bluza z różą i szary dres + niepoukładane przemyślenia

Kładę się wieczorem do łóżka i nie mogę zasnąć. Leżę, myślę i zadręczam swoją głowę niepotrzebnymi i zbędnymi w tamtej chwili spekulacjami. Przeciągam się w czasie i męczę oczy, żeby w końcu je zamknąć i przenieść się do krainy snu.

Przed zaśnięciem lubię wyobrazić sobie swój niemalże idealny poranek. Czyli budzik np. o 7:07, poranna toaleta, kawka, śniadanie lub śniadanie i kawka (to zależy od tego co zamierzam rano zjeść), odczytanie miłego SMSa i wielkie chęci do działania. Rzeczywistość sprowadza mnie jednak na ziemię. Budzę się i przełączam budzik z 5 razy, żeby w końcu zdecydować, że wstaję. Z braku czasu robię wiele rzeczy na szybko, a niektóre pomijam. To już sprawia, że mój poranek nie jest pełny, bo nie zrobiłam rzeczy, które chciałam zrobić. Teraz myślę sobie jak wiele rzeczy CHCĘ, a jak mało tak naprawdę realizuję. Powody tego są różne. Zaczynając od tego, że nie wstaję o wyznaczonej przez siebie porze, kończąc na tym, że odkładam rzeczy na później albo po prostu o nich zapominam. Muszę to w sobie zmienić, koniecznie muszę to w sobie zmienić. Realizacja swoich postanowień wprawia mnie w dobry nastrój i jeszcze większą chęć do działania (no, ale kogo nie?).

Powoli jestem na ukończeniu studiów (inżynierskich) i czekają mnie kolejne wybory dotyczące mojego życia. Znowu zastanawiam się w którą stronę podążyć, by jednak za jakiś czas móc powiedzieć, że jestem zadowolona ze swojego życia i moich wyborów. Nie chcę dołączyć do grupy frustratów, którzy wiecznie narzekają i ubolewają nad swoim losem i niezrealizowanymi marzeniami. 

Tylko czy będzie to takie łatwe, gdy tak naprawdę wciąż nie wiem czego tak naprawdę CHCĘ?...

Instagram @adazet