Dostałam niewielki kawałek dzianiny w kwiaty z resztek poprodukcyjnych. Nie miałam żadnego pomysłu jak go wykorzystać. Długo leżał na samej górze kupki z tkaninami i prosił się o pocięcie. Przykładałam go do siebie i stawałam przed lustrem ze sto razy, a w głowie cały czas pustka. Wydawał mi się taki poważny, kompletnie nie w moim stylu. Chciałam uszyć coś dla kogoś z rodziny, ale chętnego nie znalazłam. Mijały dni, a ja na widok tego kwiecistego kuponu coraz bardziej się denerwowałam.

Każdy bloger wie, że blogowanie wciąga, nie mniej niż kokaina, odzew czytelników daje kopa, mniejszego, lub większego, a samo pisanie staje się naturalne jak oddychanie. Blogowanie uzależnia, czasami zdarzające się opóźnienia publikacji postu narasta do rangi katastrofy, jednak ja wierzę w życie poza blogowe…już.

Ostatnie miesiące upłynęły mi pod znakiem zmian, wielu zarówno w życiu