POP ART W MODZIE

Lubię

pon., 04/07/2016 - 10:15

Łamanie konwenansów, zabawa konwencją, żonglowanie kolorami, dystans, żart, ironia. Tak opisałabym w największym skrócie pop art. I tak jak - z jednej strony - uwielbiam monochromatyczność i minimalizm, tak z drugiej strony kocham tę psychodeliczną kolorystykę i radosną pop artowską, surrealistyczną twórczość.

Dla jednych to ukłon w stronę kiczu i rozpasanej konsumpcji. Dla mnie źródło inspiracji, wizualny energetyk i zdecydowanie głębsza filozofia. To co mnie w pop arcie, mówiąc kolokwialnie, kręci, to brak jakichkolwiek granic; ta przesada, gdzie niby nic do siebie nie pasuje, a zarazem pasuje.

Pop art szybko przeniknął do świata mody. Kontrastowe kolory, komiks i geometryzacja stały się inspiracją dla największych kreatorów . W 1966 r. Yves Saint Laurent tworzy kolekcję nawiązującą konwencją do nurtu pop art. W wywiadzie dla „Elle” powiedział: „Jeśli uległem jakimś wpływom, był to wpływ amerykańskich malarzy pop – czarne nogi, bardzo wysokie obcasy, które widziałem na pin-upach Andy’ego Warhola, urzekły mnie. Nie są dość dystyngowane? I cóż z tego? Po prostu mnie uwiodły: są agresywne, lecz uwodzicielskie”.

Najlepszym przykładem projektanta czerpiącego z tego stylu jest Manish Arora, który nie stroni od silnych kolorów i geometrycznych form. Pop artowskie motywy zagościły także w jednej z kolekcji markek Adidas oraz Converse (buty z linii Chuck Taylor All Star Slimm). Z pop artem romansowali też Prada, Jil Sander, Jean-Charles de Castelbajac i Jeremy Scott. Także nowa kolekcja zegarków Lacoste nawiązuje do pop artu.

Jako miłośniczka twórczości Andy’ego Warhola nie mogłam przejść obojętnie obok sukienki z kolekcji Mohito.
Bo choć – jak już wcześniej wspomniałam – preferuję monochrom, to od czasu do czasu lubię zaszaleć. I w tym szaleństwie jest metoda!