HIGH HEELS, HIGH HOPES

Lubię

sob., 17/05/2014 - 01:07

Zauważyłam pewną zależność. Dobra, nie ja, a mój fotograf i narzeczony w jednej osobie - to uszczegółowienie wyjaśni Wam szczerość w wytknięciu wspomnianej zależności.

- Na bloga to się stroisz, a na co dzień to już niekoniecznie, nie?

- Co? Jak to? Przecież zawsze dobrze wyglądam! - oburzyłam się i wybiegłam do drugiego pokoju. Żartuję. Nie mam drugiego pokoju, chciałam tylko dodać trochę dramaturgii mojej reakcji.

Tak naprawdę zamknęłam się w sobie (kolejny głupi żart) i śmiertelnie urażona (to już na serio) zanurzyłam się w odmętach instagramowej oazy. I zobaczyłam, że chyba jednak powiedziałam hop, zanim przeskoczyłam. Bo po bułki do sklepu i na kawę z przyjaciółką to raczej śmigam tak, tak albo tak. Niekoniecznie w białych szpileczkach, z burzą loków na głowie. Zatem co? Ściema? Kłamstwo? Hejterzy na forach mają rację pisząc, że "blagierki wyglądają TAK (dobrze?), tylko na zdjęciach"?

Odpowiadam: nie. To nic innego jak MOTYWACJA w czystej postaci.

I nie chodzi o to, że wirtualny dziennik "zmusza" mnie, żebym zakładała na grzbiet tylko to, co aktualnie w trendzie. Każdy kto tu zagląda wie, że daleko mi do manekina z sieciówki, a każda rzecz, którą mam jest do noszenia, a nie do pokazywania na blogasku - bo szkoda i miejsca w szafie, i hajsu. Chodzi raczej o to, że blog stymuluje. Do miliona rzeczy. Do jeszcze fajniejszej stylówki na weekendowym spacerze. W końcu high heels = high hopes. Do ruszenia tyłka z domu, żeby napisać dla Was o jakiejś fajoskiej akcji. Do pokonania strachu i słabości (tak, przyznaję, że zanim zdałam sobie sprawę z tego, co robię wchodząc na Świnicę, pomyślałam w pierwszej kolejności "Ej, będą z tego szczytu zajebiste zdjęcia na bloga!" So what?) Do pauzy i refleksji. Do sprawdzenia nowej miejscówki z dobrym jedzeniem, żeby dać cynk co, gdzie i dlaczego.

Blogu - jakby to powiedziała grupa wsparcia pod koniec sesji terapeutycznej - dobrze, że jesteś!